Showing posts with label Sanaysay. Show all posts
Showing posts with label Sanaysay. Show all posts

Wednesday, January 28, 2009

HULA SCOOP: Magpasalamat sa mga Biyayang Natatanggap


HULA: Magpasalamat ka sa kung anong biyaya ang binigay sa’yo ng Diyos, huwag mong hayaang liparin ito ng hangin.

SCOOP: Narito ang isang halimbawa ng pagpapahalaga sa biyaya nawa'y kapulutan n'yo ng aral.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Si Nonong, isang simpleng bata ay malayo ang iniisip, nakatanaw at minamasid sa malayo ang mga ibang bata na naglipana sa bundok na ‘yun, bundok nga ba ang masasabi sa lugar na yun? Mga tambak na marurumi at sirang gamit, mga panis na pagkain na nilalangaw na, mga plastic bag na pinaglagyan ng mga basura, mga yuping lata, mga pira-pirasong bakal, at iba pa halo-halo, mga bagay na tumaas ng tumaas sa naipong mga basura…ang smokey mountain.

Ang mga bata ay abalang nag-aagawan at naghahanap ng mga bagay na maaari pang pakinabangan at maipagbili na siyang pantawid gutom ng kanilang pamilya, hindi alintana ang baho, amoy at usok ng basura at ang mga langaw na dumadapo sa kanilang katawan, hindi pala langaw kundi bangaw sa laki ng mga ito.


Habang abala ang mga bata sa kanilang ikinabubuhay ay napapalatak na lamang si Nonong, sa kanyang isipan gusto niyang tumulong sa mga ito, pero paano? Siya na natutulog sa malambot na kama , kumakain ng masasarap na pagkain, may katulong at yaya na nauutusan kapag siya’y nagugutom, pinaghahain, pinagtutupi ng mga damit niya, nagliligpit ng mga laruan niya kapag nagsawa na siya sa kakalaro ng mga ito. Nagagalit pag hindi nasunod ang gusto, maglalaro ng mga video games niya, may gameboy, playstation, nintendo, xbox, wii, at iba pa, halinhinan sa mga ito. Nakakapagsuot ng mga mamahaling damit, branded pa na may logo ng Ralph Lauren, Abercrombie, Hollister, Armani, Lacoste, you name it na sa kanya na yata lahat pero parang may kulang …hindi siya masaya sa kanyang nararamdaman.

Gusto niyang tulungan ang mga batang nakikita niya kung paano mamuhay…hindi sila normal, hindi normal dahil sa isang katulad din niyang bata dapat naglalaro lang sila, nag-aaral, nanonood ng tv walang iniisip na problema pero itong mga batang ito, bata palang naghahanap-buhay na, tumutulong na sa kanilang magulang na kumita ng pera kahit sa maliit na paraan lang, pero siya….hindi pa nakukuntento sa mga natatanggap niya.


Habang siya’y nagmumuni ng kanyang nararamdaman ay may bigla na lang pumitik sa kanyang tenga, “Nonong tulog ka ng tulog! Hala mag-umpisa ka ng magtulak ng kariton mo no! Malayo pa ang iikutin mo sa pagbenta ng bote’t diyaryo! Napakamot na lamang si Nonong sa ulo….”Nay naman feel na feel ko na nga eh….Si Nanay talaga kill joy! Libre naman managinip no!”

PAUNAWA: Ang larawan na nasa itaas ay walang kinalaman kay Nonong. Naglalaro lamang ang bata at kinodakan este nikon-an ko lang siya.

Monday, January 12, 2009

HULA SCOOP: Mahalagang Araw


HULA: Mahalaga ang araw na ito sa'yo huwag ka lang balewalain ng iba.

SCOOP: Narito ang kahulugan ko ng bale-wala at isang halimbawa ng sanaysay kung saan ipinamalas ang kanyang “mahalagang araw.”

Kahulugan:

Balewala- deadma; hindi mahalaga; kabaliktaran ng mahalaga


Sanaysay (essay):

Mahalagang araw

Ilang oras na lang at ikakasal na siya, magkahalong saya at lungkot ang kanyang nararamdaman. Lungkot sapagkat malayo siya sa kanyang mga mahal sa buhay; saya, sapagkat ikakasal na siya sa lalaking pinakamamahal nya. Pawang mga kaibigan nya ang dadalo sa pinakamahalagang araw na iyon sa buhay nya.


Mahirap talagang ikasal sa dayuhang bansa, malayo sa mga pamilya at kaibigan. Kahit sabihin mang malayo ay alam niyang hindi rin naman dadalo ang pamilya niya, hindi nila matanggap na ikakasal na kasi siya sa isang dayuhang hindi man lang nila lubos na nakilala.


Sa ilang taong inilagi niya sa bansang iyon ay doon niya nakilala si Dave, mabait, maunawain at maalalahanin kaya naman nahulog kaagad ang loob niya dito at di maikakaila ang kagwapuhan nito higit sa lahat tanggap nito ang pagkatao at ang pamilya niya.


Hindi rin naman nya masisisi ang kanyang mga magulang at kapatid, alam niya binigla nya ang mga ito sa kanyang desisyon. Sa kanya lamang umaasa ang kanyang pamilya, hikahos sa buhay, ang ama ay namamasada ng dyip, ang ina naman ay nagtitinda ng mga kakanin sa palengke gaano na lang kaliit ang kinikita ng magulang nya para mapag aral pa ang pito nyang mga kapatid. Peroalam niya naging mabuti siyang anak at kapatid, hindi siya nakalimot magpadala ng pera buwan-buwan sa kanila.


Sa ilang taon niyang inilagi sa ibang bansa nalimutan niya ang kaniyangsarili, naging sugapa siya.sugapa sa pagtatrabaho, di alintana ang pangungulila maitaguyod lamang niya ang kaniyang pamilya.


At ngayon sa araw na pinakahihintay niya, nakaharap siya sa salamin, nasisilayan niya ang kanyang mukha, may bahid ng kalungkutan, nakaayos na siya handang handa na pero hindi niya maalis na hangarin na kahit man lang sa isipan ay makatabi niya ang kaniyang ina, na siya sana ang mag-aayos ng kaniyang buhok, ng belo at ng kanyang gown...laking panghihinayang niya."sayang..sayang" ang nasambit lang niya. Sa sandaling iyon, kahit man lang sa huling pagkakataon umaasa siyang kakausapin siya ng kaniyang ina, kaya atubili niyang kinuha ang telepono at tumawag sa Pilipinas umaasa na papakinggan siya, "Nay si Brenda po ito...di pa siya natatapos ay nanggagalaiti na sa galit ang kanyang ina at."Hoy Brando tigil-tigilan mo na ang kaartehan mo, may brenda-mage ka na talaga at papatol ka pa sa hudas na lalaki rin na Deb na yun, debdeban ko kaya kayo??!!"....."Madir Dave po at hindi Deb".."Dave, Dabid o Deb" wateber pareho din yun..lalaki pa rin kayo.@@$$#@ mga bugok!!!


PAUNAWA:

Kung ang nabanggit na mga pangalan ay may kaugnayan sa inyong personal na buhay ay pagpasensiyahan nyo na po at ito ay pawang kathang isip lang, patawad po tao lang...


Ang sanaysay na ito ay hawi sa isang email na naglipana sa tabi tabi diyan.